Joris Bogaers over Joris Bogaers

Niet dat er in Brabant geen aardige steden zijn om te wonen, bijvoorbeeld Den Bosch of Bergen op Zoom. Maar ik voel me nu eenmaal beter thuis in een dorp. Meestal vriendelijker mensen, meer natuur, persoonlijker.

Het eerste dorpje waar ik nog steeds een goede herinnering aan heb, is Vinkel. Daar heb ik mijn vrouw leren kennen. Wij waren aanvankelijk slechts collega's. Later een verliefd stel. Korte tijd wisten we het geheim te houden. Alles komt uit.

'Dat is niet toegestaan op een Katholieke school.' zei het schoolbestuur. Dus zou ik maar opkrassen. Er was een vacature in Lith. Ik werd benoemd. Daar heb ik jaren gewerkt.

We wilden gaan trouwen, maar in Lith werd niet gebouwd.

In Nuland wel. Daar kwam een vacature. Ik solliciteerde en werd benoemd. Omdat mijn vrouw al negen jaren in Vinkel (gem. Nuland) aan school stond kreeg zij een woning toegewezen.

Dus konden we toen trouwen. We hebben er maar een goed jaar gewoond. We hadden eigenlijk afgesproken naar Oost Indië te gaan, maar daar was het toen te onrustig. In het Schoolblad kwam een oproep voor Aruba. Solliciteren bij de Broeders in Heesch. Benoemd.

Op Aruba heb ik twintig jaar gewoond en gewerkt. Goed volk, goede verdiensten en prachtig klimaat. Daar zouden we blijven tot het einde onzer dagen. Maar na vijftien jaren kwamen de toeristen. Wat eerst een gulden kostte, kostte al gauw een $.

Met mijn vijftig jaar kreeg ik pensioen. Genoeg Fl. maar te weinig in $. Daarom terug naar Nederland.

Ik kwam terecht in Limburg. Daar heb ik nog veertien jaren, ook met veel plezier, gewoond en gewerkt. Toen ging ik weer met pensioen. Terug naar Brabant. In Oss vonden we een woning die ons goed aanstond. En daar zitten we nou. Waar we ook gewoond hebben, mijn vrouw en ik hebben altijd samen Brabants gesproken, gelezen en bestudeerd. We waren weer thuis.